پالس اکسیمتری چیست؟

پالس اکسیمتری آزمایشی است که برای اندازه گیری میزان اکسیژن (اشباع اکسیژن) خون استفاده می شود.
این اندازه گیریِ آسان و بدون درد، چگونگی ارسال اکسیژن به قسمت های دورتر از قلب، مانند دست ها و پاها را اندازه گیری می کند.
دستگاهی که این آزمایش را انجام می دهد، پالس اکسیمتر نام دارد. پالس اکسیمتر یک وسیله کوچک و سبک وزن است.
این ابزار غیر تهاجمی (بدون وجود هیچ گونه سوزنی که داخل بافت بدن فرو رود) به راحتی به نوک 
انگشت دست یا انگشت شست پا یا لاله گوش متصل می شود. دو طول موج نور از طریق پالس اکسیمتر برای اندازه گیری میزان ضربان قلب و میزان اکسیژن ارسال می شود.
هنگامی که پالس اکسیمتر به پایان ارزیابی خود می رسد،
صفحه نمایش آن، درصد اکسیژن خون و همچنین میزان ضربان قلب را نمایش می دهد.

از پالس اکسیمتر چه زمانی استفاده می شود؟

در موارد زیر از پالس اکسیمتری استفاده می شود:
در طی یا بعد از عمل جراحی یا روش هایی که از تسکین دهنده ها استفاده می کنند.
برای بررسی این موضوع که آیا بیمار به دستگاه ونتیلاتور برای کمک به تنفس نیاز است یا خیر.
 برای مشاهده اینکه داروهای ریه چطور کار می کنند.
 برای بررسی توانایی فرد برای رسیدن به سطوح بالای فعالیت بدنی.
 برای بررسی این که شخص دچار وقفه تنفسی در طول خواب (آپنه خواب) می شود یا خیر.
 برای تشخیص تمام بیماری هایی که بر سطوح اکسیژن خون تأثیر می گذارد،
 مانند حمله قلبی، نارسایی قلبی، بیماری مزمن انسداد ریوی (COPD)، کم خونی، سرطان ریه، آسم، ذات الریه و …

اشباع اکسیژن خون (SpO2)

میزان SpO2، تخمین مقدار اکسیژن در خون است.
میزان اشباع ۹۵٪ یا بیشتر معمولا به عنوان یک سطح اکسیژن طبیعی محسوب می شود.
 با این حال، میزان اشباع ۹۲٪ یا کمتر (در سطح دریا) نشان می دهد که خون اکسیژن اشباع کمی دارد.
 اشباع ناکافی می تواند موجب طیف وسیعی از شرایط نامطلوب سلامتی شود، از جمله درد قفسه سینه، تنگی نفس و افزایش ضربان قلب.

هیپوکسمی چیست؟

هیپوکسمی زمانی اتفاق می افتد که سطح اکسیژن در خون پایین تر از حد طبیعی باشد.
اگر سطح اکسیژن خون خیلی پایین باشد، ممکن است عملکرد اعضای بدن را مختل کند.
وظیفه خون، اکسیژن رسانی به به سراسر سلول های بدن است تا آنها را سالم نگه دارد.
 در هیپوکسمی که سطح اکسیژن خون پایین است،
 می تواند مشکلات خفیف مانند سردرد و تنگی نفس را ایجاد کند.
 در موارد شدید، می تواند عملکرد قلب و مغز را مختل کند.

علل هیپوکسمی چیست؟

مشکلات مختلف و زیادی ممکن است
در انتقال سطح اکسیژن طبیعی به خون مداخله کنند.
برخی از شایع ترین علل هیپوکسمی عبارتند از:
 مشکلات قلب، از جمله نقص های قلبی
 مشکلات ریه مانند آسم و برونشیت
 مکان های ارتفاع بالا، جایی که میزان غلظت اکسیژن در هوا پایین باشد.
 داروهای قوی درد و یا مشکلات دیگری که باعث کند شدن تنفس می شوند.
 اختلال تنفس در طول خواب (آپنه خواب)
 التهاب یا زخم بافت ریه (همانند فیبروز ریوی)

نشانه های این بیماری نیز بسته به شدت بیماری متفاوت است که عبارتند از:
 سردرد، تنگی نفس، ضربان قلب سریع، سرفه، خستگی، گیجی، صورتی شدن رنگ پوست، ناخن ها و لب ها.

پالس اکسیمتر چگونه عمل می کند؟

پالس اکسیمتر یک پرتو نور قرمز و مادون قرمز را از یک مویرگ خونی عبور می دهد.
نسبت نور قرمز به مادون قرمزِ ارسال شده میزان اشباع اکسیژن خون را نشان می دهد.
پالس اکسیمتر بر اساس این اصل کار می کند
 که خون اکسیژنه، رنگ قرمز روشن تری از خون با اکسیژن کمتر دارد
که آبی-بنفش می باشد. ابتدا، اکسیمتر مجموع شدت هر دو رنگ قرمز را اندازه می گیرد،
که بیانگر قمست های خون با و بدون اکسیژن است.
اکسیمتر، نبض را تشخیص می دهد و سپس شدت رنگ تشخیص داده شده
وقتی نبض وجود ندارد را از مجموع کم می کند.
شدت باقی مانده رنگ، فقط نشان دهنده خون قرمز اکسیژنه است.
این مقدار بر روی صفحه نمایش الکترونیکی به عنوان درصد اشباع اکسیژن خون نمایش داده می شود.
لختگی خون در مویرگ ها یا لاک ناخن یا سرد بودن دست می تواند عاملی باشد تا اعداد نمایش داده شده دقیق نباشند.

انواع مختلف دستگاه اکسیمتری

سه نوع اکسیمتری داریم که بسته به کاربرد و نیاز بیمار می تواند مورد استفاده قرار بگیرد.
پالس اکسیمتر، اکسیمتر دستی و اکسیمتر جنینی. که به ترتیب شرح داده خواهند شد.
پالس اکسیمتر، رایج ترین دستگاهی است که هم پرتابل و قابل استفاده در منزل است.
دارای گیره سوسماری شکل برای قرار گرفتن بر روی انگشت است.
صفحه ی نمایش بر روی خودِ گیره قرار دارد و ضربان قلب و میزان درصد اشباع اکسیژن خون را نشان می دهد.
اکسیمتر دستی، دستگاهی است که موسسات پزشکی و بیمارستان ها از آن استفاده می کنند.
این دستگاه ها کمی پیچیده تر از پالس اکسیمتر ها هستند.
 صفحه نمایش به گیره متصل نیست. در عوض یک کابل جهت اتصال گیره به صفحه وجود دارد.
 صفحه نمایش مواردی بیش از سطح خون اکسیژنه را نمایش می دهد.
گیره این دستگاه در موارد اضطراری حتی می تواند به انگشتان پا نیز وصل شود.
پالس اکسیمتر جنینی، برای تشخیص اینکه آیا کودک سالم است یا نه، مورد استفاده قرار می گیرد.
اکسیمتر معمولی ممکن است برای یک نوزاد متولد شده به سختی قابل استفاده باشد.
 این دستگاه برای نوزادان دارای یک پروب است که بر روی سر نوزاد قرار می گیرد
 تا از طریق گذر اشعه های نور از جمجمه، میزان اکسیژن را دریافت کند.
 این عمل بر روی پای نوزاد نیز قابل انجام است.

پالس اکسیمتر دستگاهی برای اندازه گیری میزان هموگلوبین اشباع شده با اکسیژن در بافت‌های محیطی می‌باشد. این وسیله غیر تهاجمی بوده و به سادگی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در واقع پالس اکسیمتر سریع‌تر از ارزیابی فشارخون، نبض و تنفس، مشکلات موجود در اکسیژن رسانی را نشان می‌دهد.

قسمت‌های اصلی دستگاه:

پروب پالس اکسیمتر

مانیتور

این دستگاه از یک سنسور نوری تشکیل شده است که بر روی شریانچه‌های نبض دار قرار می‌گیرد (معمولاً روی انگشت اشاره شخص) در یک طرف دوLEDبه عنوان فرستنده قرار گرفته است که 2 موج نور قرمز با طول موج 660 نانومتر و مادون قرمز با طول موج 930 نانومتر انتشار می‌دهد نور قرمز رنگ توسط هموگلوبین که رنگ طبیعی آن آبی است جذب می‌شود و مادون قرمز توسط اکسیژن ترکیبی با هموگلوبین (HbO2 ) جذب می‌شود. در واقع دو نوع طول موج توسط این دوLEDکه فرستنده هستند فرستاده می‌شود. در طرف دیگر یک گیرنده یا در اصطلاح یک فتودیود قرار دارد که وظیفه آشکارسازی نور عبوری از بافت را دارد.

این نور توسط گیرنده بر حسب میزان شدت نور به یک سیگنال الکتریکی تبدیل می‌شود در واقع این سیگنال ورودی دستگاه و بردهای الکترونیکی و میکروپروسسره است که بعد از محاسبات توسط این مدارات مقدار اشباع اکسیژن خون تعیین می‌گردد. البته برخی از مدل‌های دستگاه پالس اکسی متر به گونه‌ای است که توسط کابلی که برای آشکار سازی سیگنالECGتعبیه شده می‌تواند این سیگنال را نیز نشان دهد.

انواع پالس اکسیمتر:

پالس اکسیمتر در حال حاضر در دو نوع انگشتی (سیار) و مرکزی (ثابت)موجود می‌باشد. نوع انگشتی بیشتر در اورژانس پیش بیمارستانی و اورژانس بیمارستان (قسمت تریاژ) مورد استفاده قرار می‌گیرد.

نوع ثابت پالس اکسیمتر معمولاً بر بالین بیماران بستری در اتاق احیا یا بخش‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اهمیت دستگاه و کالیبراسیون آن:

از آنجا که این دستگاه در بخش‌های حساس بیمارستانیICU-CCU-NICU مورد استفاده قرار می‌گیرد باید از صحت عملکرد این دستگاه اطمینان کافی پیدا کنیم. از جمله عواملی که می‌تواند موجب ثبت نتایج نادرست در دستگاه گردد عبارتند از:

۱-در معرض نور شدید قرار گرفتن .
۲فشار خون خیلی بالا یا پایین شخص مورد آزمایش

۳-دمای غیرعادی بافت

۴-وجود جذب کننده‌هایی مثل لاک یا رنگ

۵-در وضعیت نامناسب قرار دادن انگشت اشاره در مکان مشخص آن در هنگام استفاده از دستگاه.

مکان‌هایی که برای پالس اکسی متری در بزرگسالان  بیشتر استفاده می‌شوند انگشت دست، انگشت پا و بالا یا پایین گوش  و در نوزادان، کف پا یا کف دست. یا انگشت شست پا یا دست است

محل‌های مناسب برای گذاشتن پروب پالس اکسیمتر برای نوزادان و اطفال

تأثیر هموگلوبین در انتقال خون

تقریباً 97 درصد از مقدار اکسیژنی که به بافت‌ها می‌رسد، از طریق ترکیب شیمیایی آن با هموگلوبین است. باقی 3 درصد آن از طریق حل شدن آن در آب پلاسما انتقال پیدا می‌کند .
اکسیژن به هموگلوبین به صورت سست  متصل می‌شود و قابلیت بازگشت دارد؛ یعنی واکنش آن تعادلی بوده  و بازگشت پذیر. زمانی کهPO2بالا است، مثلاً در مویرگ‌های ریوی، اکسیژن به هموگلوبین وصل شده و وقتی فشار کم است، مثلاً در مویرگ‌های اطراف بافت، اکسیژن از هموگلوبین آزاد می‌شود.

استفاده از این دستگاه نسبت به روش‌های دیگر تعیین درصد اکسیژن خون به این ترتیب است که سریع‌تر و راحت‌تر نسبت به روش‌های دیگر از قبیل نمونه گیری خونی و… می‌توان کمبود یا ازدیاد اکسیژن (هیپواکسی یا هایپراکسی) در خون را مشخص کرد و نتیجه اکسیژن درمانی را مشاهده نمود. البته لازم به ذکر است که علاوه بر نمایش درصد اکسیژن در خون که میزانی در حدود ۹۹ تا ۹۶ درصد در یک انسان معمولی است این دستگاه می‌تواند ریت(rate)قلب یا همان میزان ضربان قلب را نیز تعیین کند.

نکات کاربردی:

برای کنترل تعداد ضربان قلب با دستگاه پالس اکسیمتر بهتر است ضمن استفاده از پالس اکسیمتر انگشتی یا پالس اکسیمتر ثابت حتماً  نبض بیمار برای دریافت اطلاعاتی در مورد کیفیت نبض (قوی یا ضعیف بودن یا منظم و نامنظم بودن آن) کنترل شود. ضمن این که دستگاه پالس اکسیمتر ممکن است در اثر عواملی چون لرزش، درجه حرارت محیط و یا کاهش شارژ دچار نوسان شود و تعداد نبض را غیر واقعی نشان دهد. لمس نبض بیمار به کنترل دمای بدن بیمار و تشخیص هیپرترمی و هیپوترمی نیز کمک می‌کند.

پالس اکسیمتر درصد هموگلوبین اشباع شده با اکسیژن را به صورتspo2نشان می‌دهد. مقدار طبیعی آن برای شخصی که در هوای اتاق نفس می‌کشد 99-97% می‌باشد. درصد کمتر از 95 می‌تواند نشانه هیپوکسی بیمار باشد. برای تعیین هیپوکسیک بودن یا نبودن بیمار باید عدد پالس اکسیمتر را در کنار یافته‌های دیگر ارزیابی کرد.

نکته مهم:

باید بیمار را درمان نمود نه این که فقط عدد پالس اکسیمتر را اصلاح کرد.

عدد پالس اکسیمتر به عنوان ششمین علایم حیاتی شناخته می‌شود. این امر نشان می‌دهد که عدد پالس اکسیمتر یک معیار استاندارد برای سنجش وضعیت بیمار در کنار تنفس، نبض، رنگ پوست، مردمک و فشار خون است.

محدودیت‌های پالس اکسیمتر

پالس اکسیمتر در موارد زیر دچار خطا در محاسبه عدد صحیحspo2 می‌شود:

-شوک یا هیپوفیوژن بافتی

– هیپوترمی یا آسیب اندام بر اثر سرما

– وجود مانعی روی بستر ناخن مانند لاک

– مسمومیت با مونوکسید کربن

– آنمی

در صورت مسمومیت بیمار با مونوکسید عدد پالس اکسیمتر به میزان زیادی بالا خواهد بود که کاملاً غیر دقیق است. در واقع چون دستگاه میزان اشباع هموگلوبین را نشان می‌دهد در مسمومیت با مونوکسید، میزان اشباع هموگلوبین را با گاز مونوکسید نشان می‌دهد. (این گاز 200 برابر میل ترکیبی بیشتری نسبت به اکسیژن برای ترکیب شدن با هموگلوبین دارد).

خلاصه عملکرد دستگاه
پالس اکسی متر در حین مراقبت غیر تهاجمی پایدار می‌تواند پیش از آنکه کمبود اکسیژن رخ دهد، نمایش سریعی از تغییرات سطح اکسیژن دهی بیمار به دست دهد. دستگاه‌های پالس اکسی متر درک و کاربرد آسانی دارند و از آنجا که فرکانس تحلیل خون سرخرگی را کاهش می‌دهند، بنابراین نیاز به اسفاده از بسیاری از روش‌های گران قیمت را حذف می‌کنند.
پالس اکسی متر برای تشخیص درصد اشباع اکسیژن هموگلوبین در خون سرخرگی از اصل اختلاف جذبی نور استفاده می‌کند(هنگامی که از یک خون شریانی استفاده می‌شود، SpO2 میزان SaO2 داخل شریان را تعیین و نشان می‌دهد).
اکسیژن سنجی یا پالس اکسی متری با قراردادن یک سنسور بر بستر عروق دارای شریانچه های نبض دار میسر می شود. این کار توسط یک سنسور نوری که بر روی عروق شریانی نبض دار قرار می‌گیرد ، انجام می‌شود  (معمولا روی انگشت شخص قرار می‌گیرد). در یک طرف دو LED که فرستنده امواج نوری هستند، قرار داشته و در طرف دیگر یک فتودیود که گیرنده امواج است، قرار می‌گیرد. منابع نوری LED هایی هستند که نور را در دو طول موج مختلف منتشر می‌کنند و آشکار ساز نوری نیز در واقع یک فتودیود است.( فتودیود با جذب فوتون، الکترون آزاد کرده و با یک تناسب غیرخطی به اندازه گیری کمیتی که می‌خواهیم کمک می‌کند).
دو طول موج نوری (قرمز یا مادون قرمز) که توسط پالس اکسی متر مورد استفاده قرار می‌گیرند، بصورت مجزا توسط هموگلوبین اکسیژن دار )2(HbO و نیز هموگلوبین بدون اکسیژن (HbH) جذب می‌شوند. مشخصات جذب2 HbO و HbH در طول موج قرمز تفاوت چشمیگیری دارند، اما در طول موج مادون قرمز بیشتر شباهت دارند.
از آنجائیکه هموگلوبین ترکیب شده با اکسیژن و خود هموگلوبین نور را به شکل انتخابی و نسبی جذب می‌کنند، مقدار این ترکیبات به وسیله اندازه گیری شدت طول موجی که از آنها عبور می‌کند، محاسبه می‌شود. در واقع دو طول موج 660 نانومتر (در رنج امواج قرمز) و 930 نانومتر (امواج مادون قرمز) از طریق دو LED منتشر می شود. هموگلوبین ترکیب شده با اکسیژن که قرمز است ، نور مادون قرمز را جذب کرده و هموگلوبین ترکیب نشده با اکسیژن نیز که آبی رنگ است امواج نور قرمز را جذب می‌کند .در واقع دو نوع طول موج نوری از LED‌ها منتشر شده و پس از عبور از بافت در طرف دیگر توسط فتودیود جذب و میزان شدت نور به یک سیگنال الکتریکی تبدیل می‌شود که در واقع این سیگنال ورودی دستگاه جهت آنالیز است. این آنالیز توسط بردهای الکترونیکی و میکروپروسسورها انجام می‌شود. و نسبت نور جذب شده در سیستول و دیاستول به عنوان مقدار اندازه گیری شده اشباع اکسیژن خون (SPO2) با مرجع اندازه گیری می‌شود.
پالس اکسی متر همچنان نرخ ضربان و چندین نمایه از دامنه و کیفیت سیگنال نبضی را نمایش می‌دهد. چنین امری غالبا به صورت یک LED چشمک زن یا یک نمایشگر میله ای محقق می‌شود که با هر نبض تغییر می‌کند و یا با یک شکل موج پلتیسموگرام (Plethysmogram) که مطابق شکل موج نبض بیمار است تطابق دارد. شکل موج پلتیسموگرام معمولا از سیگنال دریافتی تولید می‌شود (بعد از پردازش) که از LED مادون قرمز دریافت می‌گردد. پالس اکسی متر همچنین آلارم هایی برای 2 SpO بالا و پایین، نرخ ضربان (نبض) و قطع اتصال پروب‌ها دارد.

تجهیزات مورد نیاز برای انجام آزمون‌های کمی و کیفی 

1 – مولتی متر
2 – آنالایزر ایمنی الکتریکی
3 – شبیه ساز نرخ پالس و spo2

دستورالعمل های  آزمون‌های کیفی
بدنه (اسکلت) دستگاه

قسمت بدنه دستگاه پالس اکسی متر را از نظر پاکیزگی و شرایط فیزیکی عمومی مورد بررسی قرار دهید.

وضعیت نصب
اگر دستگاه روی یک میز کوچک نصب شده است، نحوه قرارگیری آن را چک کنید. اگر به دیوار متصل است یا روی قسمت تاقچه مانندی قرار دارد، ایمن نصب شدن آن را چک کنید.

دو شاخه/پریزها
دوشاخه برق دستگاه را جهت آسیب دیدگی چک کنید. قسمت دو شاخه را تکان دهید  تا از سالم بودن آن اطمینان حاصل کنید و اگر صدایی که نشان دهنده شل بودن پیچ ها است شنیده شد حتما آن را بررسی کنید.

  سیم برق
سیم برق را برای هر گونه نشانه ای ازآسیب دیدگی بازرسی کنید. اگر آسیب دیدگی وجود دارد، تمام سیم را عوض کنید.

  نگهدارنده کششی سیم برق
هر دو قسمت پلاستیکی انتهای سیم برق را چک کنید و مطمئن شوید که سیم را به طرز ایمن و مناسبی نگهداشته اند.

  فیوزها و قطع کننده‌های مدار
اگر دستگاه دارای سوئیچ قطع کننده مدار است، چک کنید که سوئیچ آزادانه حرکت می‌کند. اگر که دستگاه توسط یک فیوز خارجی محافظت می‌شود، چک کنید که نوع و مشخصات الکتریکی آن از همان نوعی است که بر روی بدنه دستگاه مشخص شده است.

کابل ها
شرایط عمومی همه کابل‌ها (مثلا پروب) و نگهدارنده های کششی سیم را چک نمایید. مطمئن شوید که شکاف و بریدگی در قسمت عایق بندی کابل‌ها وجود نداشته باشد و آنها به طور کامل به متصل کننده های انتهایی اتصال دارند. چراکه این مسئله از پیچش وکشش کابل جلوگیری می­ کند. برای چک کردن اینکه نقصی در طول سیم وجود ندارد، کابل را تکان دهید، خم کنید و بکشید و یا با استفاده از اهم متر کارکرد درست کابل را چک کنید. نکته : پالس اکسی متر هایی که با دستگاه MRI سازگاری دارند، دارای کابل‌های فیبر نوری هستند.

اتصالات
تمام اتصالات کابل های الکتریکی را از نظر شرایط عمومی بررسی نمایید. پین های تماسی الکتریکی وسطوح می‌بایست تمیز، صاف و نو باشند. تحقیق کنید که الکترودها ولیدها به محکمی به متصل کننده های مناسبشان متصل شده اند. اگر از اتصالات کلید شده استفاده شده، چک کنید که  این کلید شدن درست انجام شده باشد.

پروب ها
اگر از پروب های یکبار مصرف استفاده می‌شود، مطمئن شوید که مقدار کافی از آنها وجود دارد. سالم بودن تمام پروب های قابل استفاده مجدد (همچنین دستورالعمل کابل‌ها را هم ببینید) را چک کنید. چک کنید که تمام پروب‌ها تمیز و بدون شکستگی یا آسیب باشد.

کنترل ها/ سوییچ ها
قبل از تغییر هر کدام از کنترل‌ها وسوییچ ها، شرایط آنها راچک کنید. اگرعملکرد هرکدام از آنها غیر معمول به نظر رسید (مثلا حد آلارم در انتهای محدوده آنها )و امکان استفاده نامناسب کلینیکی که منجر به  نقص ابتدایی دستگاه می‌شود وجود دارد آنهارا حتما مد نظر قراردهید.

وضعیت باتری/ شارژر
درصورتی که امکان دسترسی آسان به اتصالات وباتری‌ها وجود دارد شرایط فیزیکی آنها را بررسی کنید. عملکرد آلارم های توان پایین را در دستگاه هایی که با باتری کار می‌کنند بررسی نمایید. بازرسی را در حالیکه دستگاه با باتری کار می‌کند، برای مدت چند دقیقه انجام دهید، تا مطمئن شوید که باتری‌ها شارژ می‌شوند ومی توانند شارژ را در خود نگه دارند. ( زمانیکه لازم است که باطری را تعویض کنیم، زمان تعویض آن را روی برچسبی که روی آن چسبانده می‌شود ، یادداشت نمایید .)

نمایشگرها/ نشانگرها
عملکرد همه لامپ‌ها، نشانگرها، اندازه گیرها، عقربه ها وصفحه های نمایش را بررسی کرده واز صحت عملکرد همه قسمت های صفحه نمایش دیجیتالی مطمئن شوید. همچنین تحقیق کنید که می‌توان ماژول پالس اکسی متر دستگاه را طوری تنظیم کرد که با هر پالس که ثبت می‌شود، صدای قابل شنیدن تولید کند. اگر که از شبیه ساز استفاده می‌کنید در صورت امکان از مقادیر مختلف  SpO2 و نرخ پالس استفاده کنید. نرخ پالس نمایش داده شده باید مطابق ضربانی باشد که به طور دستی بررسی شده است (در حدود 10%). در صورتی که شکل موج پلیتسموگراف نمایش داده شود، مطمئن شوید که سیگنال مطابق شکل موج های نمایش داده شده در دفترچه راهنمای دستگاه است و میزان نویز زیاد نیست. در صورت موجود بودن شبیه ساز شکل موج پالس تحقیق کنید که دستگاه SpO2 و نرخ های پالس‌ها را هنگام اتصال شبیه ساز به آن به خوبی نمایش  می‌دهد.

آلارم ها
اگر دستگاه دارای وضعیت خاموش بودن آلارم‌ها است، راه اندازی مجدد آن را به صورت دستی یا اتوماتیک برطبق دستورالعمل کارخانه چک نمایید. پروب‌های پالس اکسی متر را از انگشت یا لاله گوش قطع کنید، چک کنید که آلارم قطع پروب رخ دهد.

 سیگنال های صوتی
جهت فعال کردن هر کدام از سیگنال های صوتی دستگاه را به کار بیندازید و میزان سطح صدای مناسب و عملکرد کنترل صدا را کنترل نمایید.اگر آلارم صوتی قطع شده بود یا صدای آن کم بود، پرسنل را در مورد اهمیت نگه داشتن صدای آلارم‌ها در سطح مناسب آگاه کنید.
برچسب ها
تمام برچسب ها، جداول تبدیل و پلاکاردهای لازم وصفحات دستورالعمل باید در دسترس و قابل فهم باشند.

دستورالعمل های آزمون‌های کمی
1 – صحت SpO2
میزان صحت SPO2 تجهیزات پالس اکسی متر باید کوچکتر یا مساوی با 0/4% اشباع اکسیژن در رنج 70 تا 100% اشباع هموگلوبین یا اکسیژن در خون سرخرگی (Sao2) باشد.
برای هر رنج مشخص، صحت SPO2 تجهیزات پالس اکسی متر بر حسب (rms) تفاوت بین مقادیر اندازه گیری شده (SPO2i) و مقادیر مرجع (SRi) و بر اساس فرمول زیر بیان می‌شود:

 2 – صحت نرخ پالس:
صحت نرخ پالس بر اساس میزان موثر تفاوت بین داده‌های نرخ‌های پیوسته پالس‌های ضبط شده توسط دستگاه پالس اکسی متر و یک روش مرجع بیان می‌شود. صحت نرخ پالس یا باید برای کل گستره ادعا شده وسیله پالس اکسی متر بیان شود و یا مشخصات صحت نرخ ضربان در قسمت هایی از آن گستره به صورت مجزا آورده شود.
روش مرجع برای محاسبه صحت نرخ پالس، ممکن است به عنوان مثال یک سیمولاتور الکتریکی پالس، ضربان قلب ECG، پالس معاینه، گوش کردن صدای قلب و یا یک دستگاه پالس اکسی متر دوم که به وسیله یکی از روش‌های گفته شده، مقایسه شده و به عنوان مرجع قرار گرفته است، باشد.
جهت بررسی صحت نرخ پالس بایستی از روی میزان موثر تفاوت بین داده ها، میزان rms را محاسبه کرده و این عدد را با ادعای سازنده مقایسه کرد.

3 – حساسیت به آرتیفکت‌ها :
چنانچه کارخانه سازنده ادعا نموده باشد که صحت دستگاه پالس اکسی متر حتی حین حرکت نیز پایدار است، مشخصات و اطلاعات صحت حین حرکت در دستورالعمل‌های کاری باید توضیح داده شده باشد.
بایستی خلاصه ای از روش‌های تست مورد استفاده در ادعای پایداری و برقراری میزان صحت SpO2 حین حرکت، در توضیحات فنی دستگاه آورده شده باشد.
درستی آنها را براساس بازرسی و بازبینی ارائه شده در راهنمای کاربری و توضیحات فنی دستگاه، کنترل نمائید.
حدود مجاز: در صورت ادعای کارخانه سازنده مبنی بر پایداری صحت spo2  در این حالت، باید به حدود مجاز ارائه شده کارخانه سازنده مراجعه شود.

جهت بررسی صحت SPO2 تحت شرایط حرکت باید مقادیر اندازه گیری شده در این حالات را (معادل SPO2i در فرمول rms) با مقادیر SPO2 تحت شرایط نرمال (معادل SRi در فرمول rms) مقایسه کرده و طبق فرمول rms ذکر شده محاسبه نمود و آن را با ادعای سازنده مقایسه کرد.
تذکر: چنانچه ادعای کارخانه سازنده میزان rms را برای لرزش کم یا زیاد مجزا ارائه کرده باشد، rms حالت لرزش زیاد بایستی مجزا از rms لرزش کم محاسبه و مبنای مقایسه قرار گیرد.

آزمون‌های کمی از نوع ایمنی الکتریکی
این آزمون‌ها به صورت عمومی شامل موارد زیر است :
1 – اندازه گیری مقاومت زمین حفاظتی
2 – جریان نشتی زمین
3 – جریان نشتی بدنه
4 – جریان نشتی بیمار
5 – جریان نشتی کمکی  بیمار

پالس اکسی متری
نکات کاربردی در استفاده ازدستگاه پالس اکسیمتر برای کودکان بیمار
توجه : با توجه به اینکه در بوکلت ها ی مانا در قسمت ارزیابی سرفه و تنفس مشکل برای طبقه بندی بیماری و انجام مداخالت
بعدی ، استفاده از دستگاه پالس اکسی متر توصیه شده است ، مطالعه این راهنما برای آشنایی بیشتر با کاربرد دستگاه به پزشکان
محترم توصیه می شود و خواهشمند است تا به زبان ساده تر نحوه کار با دستگاه را عمال به مراقبین سالمت نیز آموزش دهید .
پالس اکسی متر بهترین ابزاری است که می تواند اطالعات حیاتی و نیاز به اکسیژن در یک کودک بیمار را نشان دهد .اگرچه که
بهر حال الزم است تا عالئم بالینی کمبود اکسیژن و شدت بیماری در کودک براساس معاینات بالینی بررسی شود .
چه زمانی باید از پالس اکسی متر استفاده کرد :
 در همه کودکان در زمان پذیرش ) نه فقط در بیماران مبتال به پنومونی (
 در همه ویزیت های پزشکی و پرستاری که برای کودکان بستری انجام می شود.
 هر کودکی که با یک بیماری وخیم مثل دیسترس تنفسی ،آپنه یا کاهش هوشیاری مراجعه می کند .
نحوه استفاده از پالس اکسی متر
1 .دستگاه را روشن کنید .
2 .کودک را در وضعیت آرام در آغوش مادر نشسته باشد .
3 .گیره دستگاه را به نوک انگشت دست یا پای کودک متصل کنید .
4 .منتظر بمانید تا دستگاه امواج نبض یکنواختی را نشان دهد )ممکن است 22 تا 32 ثانیه طول بکشد (
5 .مقدار فشار اکسیژن ) SpO2 )و میزان نبض را در چارت عالئم حیاتی بیمار ثبت کنید .
6 .اگر از دقت و صحت مقدار فشار اکسیژن و نبض اطمینان ندارید ، میزان ضربان قلب را با کمک گوشی یا لمس نبض
کنترل کنید .
7 .اگر فشار اکسیژن کمتر از 02 % است اکسیژن بدهید :
از طریق ماسک بینی یا لوله بینی و به شکل جریان مداوم 5.2 تا 2 لیتر در دقیقه
8 .مجددا فشار اکسیژن را کنترل کنید .
0 .15 دقیقه پس از مصرف اکسیژن فشار اکسیژن و نبض را مجددا در چارت عالئم حیاتی ثبت کنید .
کنترل روزانه :
حداقل یک بار در روز همه کودکانی که اکسیژن دریافت میکنند باید با پالس اکسی متر کنترل شوند .
1 .دستگاه اکسیژن را خاموش کنید ) به جز در مواردی که کودک بیماری شدید تنفسی دارد .(
2 .فشار اکسیژن را اندازه بگیرید .
3 .اگر 12تا 15 دقیقه بعد از قطع اکسیژن دهی به کودک ، فشار اکسیژن بیش از 02 در صد است، اکسیژن را کامال قطع
کنید .
4 .بعد از یک ساعت مجددا فشار اکسیژن را کنترل کنید
5 .اگر فشار اکسیژن کمتر 02 درصد بود مجددا اکسیژن بدهید .
6 .هر روز فشار اکسیژن و نبض را در چارت عالئم حیاتی بیمار ثبت کنید و در کنار آن وجود ذخیره مناسب اکسیژن را نیز
ثبت کنید.
7 .با استفاده از پالس اکسی متری منظم ، همه کودکان بیماری را که عالئم تنفسی آنها در حال پیشرفت است یا آپنه یا
اختالل در هوشیاری و هرگونه عالئم بیماری شدید پیش رونده دارد را کنترل کنید .
مراقبت از دستگاه پالس اکسی متر :
پروب انگشت دستگاه و سیم های آن بسیار حساس هستند و باید به دقت از آنها محافظت کنید .نباید روی زمین بیافتد وبرای
پیشگیری از انتقال عفونت همواره باید تمیز نگه داشته شود . قبل از استفاده حتما باید با الکل ضدعفونی شود و کارمند بهداشتی
هم باید قبل و بعد از تماس با هر بیمار دستان خود را شستشو دهد .مراقب باشید که در فواصل منظم دستگاه را به شارژر متصل
کنید .